Het is een complete chaos in mijn hoofd. Het voelt alsof ik psychisch helemaal van het padje af ben.
Ik denk dus de hele tijd dat ik serieus in een droom leef. Dus ik zie mezelf dingen doen waar ik geen controle over heb. Ik zie mezelf eten, zie mezelf tanden poetsen, tv kijken, maar ik ben het zelf niet. Nu zie ik mezelf ook typen, maar typ niet 'echt' zelf ofzo.
Het enige wat ik nog kan doen is nadenken hierover. En heel veel huilen. Dit gevoel maakt me ZO bang. Ik ben bang dat ik hier nooit meer uit zal komen. Dit gevoel is ondragelijk. Het is er nu een paar dagen en vanaf donderdag werd het alsmaar erger.
Vanmorgen stond ik dus al rot op. Ik wist niet of ik echt wakker was geworden of dat ik nog sliep en droomde dat ik wakker werd. Dat klinkt waarschijnlijk heel belachelijk maar zo voelde het echt. Ik weet nu bijvoorbeeld ook niet of ik dit wel echt typ, dus vind het fijn als ik dit straks misschien terug kan lezen en de reacties kan lezen, zodat ik weet dat dit wél echt gebeurd is ofzo..
Maar onder de douche vanmorgen raakte ik dus helemaal overstuur. Dit gevoel is zó ondragelijk. Alsmaar die angst voor wat gaat komen. Echt om de allerallerkleinste dingen. Ik vind het al eng wanneer ik een heel klein geluidje hoor. De socio's die tegen me praten zorgen alsmaar voor angst. Ik ben bang voor wat ze zeggen, omdat ik niet weet of ik het zelf verzonnen heb, dat ik het droom of dat ze het écht zeggen.Meestal denk ik dat ik het droom, maar soms denk ik dus ook dat ik het zelf voorspelt heb. Dat vind ik eigenlijk nóg enger.
Hierdoor heb ik dus steeds paniekaanvallen. Dan roep ik dat ik dood wil omdat dit gevoel niet meer te handelen en ondragelijk is. Ik weet ook echt niet waar het vandaan komt. De socio's zeggen dat het mijn eetstoornis is die mij nu zo bang maakt. Maar dat geloof ik eigenlijk niet want het eten gaat juist heel goed?! Dat vind ik ook het rare en daarom denk ik dus óók weer dat ik in een droom zit.. Want het eten ging nog nooit zo 'makkelijk' ofzo.. Ik eet alles heel snel op en hoop dat ik snel aankom en dat dit gevoel dan misschien weg gaat. Want door dit gevoel, voel ik me rotter dan ik me OOIT in mijn leven gevoeld heb. In het ziekenhuis voelde ik me rot, maar dát was zeker weten de eetstoornis die me dik liet voelen etc. NU voel ik me ECHT rotter. Iedere vezel in mijn lijf is bang voor wat gaat komen. Ik heb wel een motivatieplacemat, maar er staan dingen op waar ik alleen maar bang van wordt.
Nu ga ik lunchen met de socio en daarna komen papa en mama me halen omdat ik vanmiddag weer even naar huis mag. Dat mocht ik gisteren ook al omdat ik zo goed bezig ben hier ofzo. Ik hoop dat ik meer kan genieten van thuis dan gisteren, want gisteren was ik alleen maar bang..
Ik moet dus echt gaan nu. Het voelt nog steeds alsof ik dit berichtje niet echt geschreven heb, dus ik hoop dat ik hem straks wel zie staan als ik op publiceren druk..
xxxx
Mirjam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten